jueves, diciembre 24, 2009
martes, diciembre 15, 2009
Primera palabra
Me hubiese gustado que la primera palabra que dijera fuera Papá. Incluso - aunque con un poco de envidia - que hubiese sido mamá. Pero Martí es muy diplomático y para no crear roces se ha metido en otra vereda. La palabra en cuestión es algo así como aquí o ahí pero sin decir la q ni la h intercalada, por supuesto. Suena como "aaí". Y de dónde viene la paternal deducción de que ese sonido es una palabra y no un gritito cualquiera. Pues de que tiene intención, és comunicativa. Sólo hay que preguntarle "On està l'ocellet?" a lo que el alargando su bracito señala la pegatina del pájaro que decora su habitación y dice aaí.
Se me cae la baba, que niño más espavilado.
Se me cae la baba, que niño más espavilado.
Quan vaig ser President

Sóc un ex. Tothom és un ex d'alguna cosa: ex-nuvi, ex-alumne, ex-fumador, excel·lent persona o, fins i tot, un extúpid. En fi, jo vaig ser president de la Ong Vols i ara, ja no ho sóc. No m'han fet fora, he reunciat al càrrec. Tampoc ha estat fàcil, sembla que això del poder enganxa (jeje). La veritat ha estat per un tema de dedicació: ja estic en massa coses i no puc acabar d'enllestir la carrera, l'anglès, dedicar estona a la feina i com no, al Martí i la Lorena.Ara estic més alleujat, certament les coses que estimes en fan pensar en elles i jo li donava força voltes a qüestions de la ong. Les reunions, els emails a altes hores de la nit, els caps de setmana, les juntes, els articles...
En fi, vaig posar el meu granet de sorra dins de Vols i continuo ficat a dins perquè sempre queda una brasa encesa, una llavor que va creixent. Podeu saber més de VOLS a www.ongvols.org
miércoles, diciembre 02, 2009
El cansancio es mu.. malo
Más de 6 meses sin dormir una noche entera. Se dice rápido, pero es realmente jodido. Así es nuestro sino con Martí. Y por eso vamos cansados, yo diría que muertos. No es cuestión de método Estivill o cualquier otro... simplemente, es que tiene mal dormir. Aún así hemos mejorado y a veces nos regala una sesión nocturna de 5 o 6 horas. ¡Bendita noche! Hoy es la primera vez que no ha mamado en toda la noche.
Pero el cansacio es mu, mu pero que mu malo. Estás irascible, abúlico, chinchón, sensiblote, picón, desganado y sobretodo... cansado. Esperamos que continue este crescendo de mejora y le pille el gustillo a esto de dormir toda la noche.
Cuando sea mayor, seguro que se tira de los pelos por no haber aprovechado esta suerte de poder estar tanto rato en la cama.
Pero el cansacio es mu, mu pero que mu malo. Estás irascible, abúlico, chinchón, sensiblote, picón, desganado y sobretodo... cansado. Esperamos que continue este crescendo de mejora y le pille el gustillo a esto de dormir toda la noche.
Cuando sea mayor, seguro que se tira de los pelos por no haber aprovechado esta suerte de poder estar tanto rato en la cama.
lunes, noviembre 23, 2009
Camino del 6
El tiempo pasa rápido, eso no lo descubro a nadie. Vamos camino del sexto mes. Nuestra cosita ya es un poquito más grande, supera los 6 quilos y sus formas empiezan a redondearse. Está para comérselo. Bueno, nos lo comemos a besos cada día y no nos cansamos, a pesar de estar cansados, de abrazarlo, cantarle, mimarlo y jugar con él.
Parece que con la edad (ahora que es más maduro, je,je), y a base de esforzadas rutinas, hemos conseguido mejorar algunos hábitos - o mejor dicho - uno y más importante: el sueño. Siesta a la mañana, siesta a la tarde y con suerte, una buena noche para dormir 6 horas seguidas. Gloria! Quién pillara tres noches así! Pero no es tan fácil, puro azar... y una toca y dos no.
Bueno, a la espera de este medio año de paternidad, podemos decir que aunque seguimos siendo unos completos inexpertos y novatos, parece ser que no se nos da tan mal. No es una suposición. Es la feaciente convicción de ver a Martí feliz, emocionándose cuando llego después de un día de cole o cuando Lorena viene del trabajo.
martes, noviembre 10, 2009
Onomástica

El barrio está de fiesta, llegó Sant Martí, nuestro patrón. Mañana, 11 de noviembre celebremos su fiesta y por tanto, el primer santo de nuestro peque. Puesto que el saber no ocupa lugar, está es la historia de San Martín:
San Martín de Tours nació en en Hungría en el año 316 aunque toda su educación la recibió en Pavia (Italia). Ya desde muy joven sintió un cariño especial al tema religioso, pero a los 15 años se vió obligado a entrar en el ejército, sirviendo a caballo en la guardia imperial romana. Es en este periodo cuando surge una de las historias más bellas y más conocidas de nuestro santo. Un dia de invierno muy frío, la tropa romana entró en la ciudad francesa de Amiens. Allí, Martín encuentra a un pobre desnudo que le implora caridad, y no teniendo monedas para darle, Martín sacó la espada, cortó la capa que llevaba por el medio y le dio la mitadl a aquél pobre hombre. Fue objeto de burlas por parte de sus compañeros, pero la acción caritativa fue dulcemente recompensada, ya que la tradición cuenta que aquél mismo día por la noche, vio en sueños a Jesucristo vestido con el mismo trozo de tela que había dado al mendigo.
También está san Martín de Porres, pero a ese no le hemos escogido.
Otro día os presentaré la leyenda de San Martín y porque al arcoiris le llamamos Arc de Sant Martí.
martes, noviembre 03, 2009
Conocimiento vocal
Las cosas no sirven siempre para lo que los mayores piensan. Un osito de peluche no es para jugar, una manta manta para taparse, un libro para leer, ni las manos de papá para abrazar o los pelos de mamá para peinarse... eso sería lógico, lo que pensaría un adulto pero no para nuestro bebé. Todo lo que está al alcance de las manos de Martí es dirigido hacia su boca. Parece que las cosas se conocen por su gusto, no por su uso. Digámosle pues, el somelier de los objetos. Y es un catador incansable, así que no pierde el apetito por el buen saber, o quizá, el buen sabor.
miércoles, octubre 21, 2009
Envidia (nada sana)
Esta semana Martí cumplirá 5 meses. Aun así, por las noches andamos a trompicones. Es decir, un día bueno y cuatro malos. Podría mentir y decir que no siento envidia de los papis de Guille y Lucía, pero faltaría a la verdad. Ellos cuentan que su peque duerme toda la noche seguida, nosotros no sabemos lo que es eso desde el día que nuestro bebé vino al mundo. Tengo envidia, y nada sana. No porque a ellos les desee algun mal - lejos de mí - sino porque nuestro mal dormir no puede ser nada sano.
Seguiremos esperando a ver si con 5 meses se siente más maduro y predispuesto al orden. Nosotros por ahora andamos con las rutinas: paseo, bañito, bibe y a la cuna... y parece que mejora. Si no, pronto acudiremos al método Estivill, salvador de tantos padres en apuros.
Seguiremos esperando a ver si con 5 meses se siente más maduro y predispuesto al orden. Nosotros por ahora andamos con las rutinas: paseo, bañito, bibe y a la cuna... y parece que mejora. Si no, pronto acudiremos al método Estivill, salvador de tantos padres en apuros.
domingo, octubre 04, 2009
Blauet
Blauet es pequeño, peludo, suave; tan blando por fuera que se diría de algodón. A muchos esto os sonará a versos juanramonianos y sus historias de Platero. Pues Blauet también es un burrito, o más bien, una cabeza de asno pegada a un trapo. Y ese pedazo de tela tan simple que nos vino del norte (gracias Raquel, eres un sol) se ha convertido en el regalo más preciado de Martí, al que propina besos y babas, abrazos y pellizcos, gritos y sueños. No hay noche que no posemos este muñeco azul - de ahí su "imaginativo" nombre - sobre el pecho de nuestro bebé para que se sienta acompañado y si se despeierta, como suele hacer, se quede un ratito tranquilo mientras abraza a su manso pollino y sueña que es un príncipe montando un veloz corcel.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)